Nerwica, asperger, HSP, czy co?

Witam serdecznie na moim blogu. Podobno tworzenie sztuki ma charakter terapeutyczny, a pisanie na pewno w jakimś stopniu do sztuki się zalicza. Od poprzedniego wpisu minęło sporo czasu (znów). Kiedy nie było mnie tutaj, to byłam na uczelni, w kinie, w domu, u nowej terapeutki, a za tydzień prawdopodobnie wybiorę się do psychiatry. Napisałam też aż dwa kolokwia! Może ta eksklamacja wydaje się przesadzona, ale jednak jestem dumna i zadowolona z tego, że normalnie funkcjonuję. 

Nowa terapeutka poleciła mi się zapoznać z charakterystyką zespołu Aspergera - czy się z tym opisem utożsamiam, czy też nie. Stwierdziłam, że bardziej nie niż tak, chociaż faktycznie niektóre cechy się pokrywają. Wobec tego prawdopodobnie jestem po prostu osobą bardzo wrażliwą, chociaż szczerze powiedziawszy na jakieś subtelności zmysłowe na co dzień mam wylane (a często podaje się to jako część kryterium). Mam przez to na myśli, że gdzieś mam lekkie zapachy, tłumy itp. 

Jestem nerwowa i chyba tak sobie sypiam, ale myślę, że to przez to, że moje emocje uwydatnia PMS, bowiem dwa tygodnie po poprzednim okresie czułam się normalnie i sypiałam też dosyć w porządku. Ostatnio terapeutka dała mi do wypełnienia "dzienniczek snów", więc skrupulatnie się nim zajmuję. 

Myślę, że tak naprawdę najbardziej boli mnie to, że nie mieszkam z moim chłopakiem. Z różnych przyczyn. Trudno mi się z tym pogodzić, bo było to moje marzenie. Trudno mi sobie poradzić z mieszkaniem w pojedynkę w małym pokoiku. Przyznam, że w ostatni weekend rozważałam całkiem poważnie rzucenie studiów. Zaczęło się od tego, że w piątek czekając na pociąg na dworcu (wzięłam wcześniejszy - byłam chora i nie poszłam wtedy na uczelnię) pękłam. Rozryczałam się totalnie i pierwszy raz w swoim krótkim jeszcze życiu dopadły mnie myśli samobójcze. Było to dla mnie samej przerażające, bo nigdy nie jeszcze nie zeszłam aż tak głęboko na dno. Problemy ze snem, ciągły stres i przygnębienie, lęki a'la hipochondryczne... A wtedy do tego doszło dość trywialne przeziębienie, które jednak przelało czarę goryczy. Czułam, że cały mój świat to czerń i że nic już nigdy się nie zmieni, że zawsze już będę cierpieć. Panicznie bałam się wrócić do Poznania i wyjątkowo zrobiłam to dopiero wczoraj (ale jakim kosztem).

Mam nadzieję, że to tylko epizod w moim życiu, który pozwoli mi kiedyś być kimś lepszym, że jakieś doświadczenie, czy coś, sratatata. Poczułam ostateczny impuls, żeby iść do psychiatry, bo wcześniej mimo sugestii terapeutki nie chciałam. 

Trochę przeraża mnie to, w jakim jestem stanie. Moją mamę chyba też, bo próbowała nawracać mnie na wiarę w Boga i nawet dała mi jakąś broszurkę. Z drugiej strony - czemu się dziwić? To największa zmiana w moim życiu jak do tej pory, wszystko jest inne. Kiedyś może będę miała wnuki i będe im opowiadać historię swojego życia - "A opowiedzieć ci jak w 2019 roku babcia miała myśli samobójcze?". Pocieszam się, że mam wokół siebie rodzinę, noooo nazwijmy to przyjaciół, chłopaka... Mam nadzieję, że będzie lepiej. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Drugi wpis.

Hej. Dalej jestem nieszczęśliwa i mam ochotę płakać. Słucham jak ludzie gadają na korytarzu i trochę mnie to denerwuje. Mają jedne z najbardziej irytujących typów głosów, jakie słyszałam. Wczoraj przez to memłanie nie mogłam zasnąć i ostatecznie przespałam tylko 3 godziny. Powinnam zwrócić im uwagę, że jest cisza nocna, ale niestety jestem jaka jestem. Dzisiejszy dzień był okropny. Chyba najgorszy ze wszystkich, jakie przeżyłam w tym koszmarnym tygodniu. W tym wpisie spróbuję wam naświetlić dlaczego. Dzisiaj rano obudziłam się o szóstej po trzech godzinach snu. Czułam się okropnie. Miałam jechać na wf, który odbyć miał się na ulicy Zagajnikowej. Jedzie się tam GODZINĘ z przesiadkami. No, godzinę tylko w teorii. Ja dzisiaj jechałam do tej zjebanej lokacji półtorej godziny. Musiałam jeszcze targać się przez jakiś las. W końcu zagajnik, hehe. Na umówione spotkanie organizacyjne z wf-u nawet nie poszłam, uznałam, że nie ma szans żeby zobaczyli mnie tam kiedykolwiek po raz drugi. Troch...
Czytaj więcej

Diagnoza: Nerwica

Hej! Minęło trochę czasu od kiedy napisałam ostatniego posta. Dzisiaj czuję się o wiele lepiej. Przed chwilą wróciłam z terapii. Ogólnie od czasu moich poprzednich wpisów sporo się wydarzyło. Świrowałam z bezsennością, potem nad nią zapanowałam, a później zaczęłam doświadczać ataków stresów i jakichś dzikich somatyzacji za dnia. Idąc na uczelnię czułam, że coś miażdży mi czoło, zatoki i oczodoły. Drętwiało mi całe ciało i czułam się tak, jakby mnie nie było. Bardzo się bałam, o co chodzi? Okazało się, że to nerwica. Fakt, rodzice i chłopak cały czas mi truli, że to stresowe, ale jakoś raźniej się czuję mając na to nazwę. Czuję się, jakby ktoś zdjął ze mnie duży ciężar. Teraz wiem, że to, co się ze mną dzieje jest kompletnie normalne (zagadnienie normalności jest dla mnie dość kluczowe). Można powiedzieć, że czuję się teraz dobrze! W ogóle, studia sprawiają mi dużo przyjemności, mimo mojego niekiedy przytłaczającego stanu. Dzisiaj na przykład miałam wstęp do filozofii, na którym om...
Czytaj więcej